# Cytat — Marcel Proust, W cieniu zakwitających dziewcząt

> Bo jak nie żądza sławy, ale nawyk pracy pozwala nam wydać dzieło, tak samo nie radość obecnej chwili, ale roztropne refleksje czerpane z przeszłości pomagają nam ubezpieczyć przyszłość.
>
> Może nie ma aktu bardziej nam narzuconego niż ten, który, mocą wzbierającej siły zdławionej w czasie działania, każe, gdy raz myśl nasza znajdzie się w spoczynku, wypływać wspomnieniu zniwelowanemu z innych przez ucisk roztargnienia i zrywać się, że bez naszej wiedzy zawierało ono jakiś szczególny urok spostrzeżony aż po dwudziestu czterech godzinach. I może nie ma też aktu równie swobodnego, bo jest on jeszcze wyzuty z przyzwyczajenia, z tej jakby manii umysłowej, która w miłości sprzyja wyłącznemu odnawianiu obrazu pewnej osoby.

- Autor: [Marcel Proust](https://www.zielonecytaty.pl/marcel-proust.md)
- Książka: [W cieniu zakwitających dziewcząt](https://www.zielonecytaty.pl/marcel-proust/w-cieniu-zakwitajacych-dziewczat.md)
- Strona: 362
- Źródło: [Wikicytaty](https://pl.wikiquote.org/wiki/W_poszukiwaniu_straconego_czasu#Tom_II_%E2%80%93_W_cieniu_zakwitaj%C4%85cych_dziewcz%C4%85t) ([CC BY-SA 4.0](https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/))
- Strona cytatu: https://www.zielonecytaty.pl/marcel-proust/w-cieniu-zakwitajacych-dziewczat/bo-jak-nie

## Więcej z tej książki

> (…) to znów marzą o kojącej nicości, kiedy, przeciwnie, świadomość ich ogarnie błędy, które inaczej przyszłoby im odpokutować po śmierci; (…) i powiedzcie, czy we wspólnym życiu, jakie wiodą idee w łonie naszego ducha, istnieje bodaj jedna z tych, co nam dają najwięcej szczęścia, która by nie pasożytowała z początku na obcej i sąsiedniej myśli, czerpiąc z niej najlepsze cząstki brakującej siły?

s. 52 — [Strona cytatu](https://www.zielonecytaty.pl/marcel-proust/w-cieniu-zakwitajacych-dziewczat/to-znow-marza.md)

> Zdolność kochania i zdolność odczuwania przyjemności rzadko schodzą się w jednej i tej samej osobie.

[Strona cytatu](https://www.zielonecytaty.pl/marcel-proust/w-cieniu-zakwitajacych-dziewczat/zdolnosc-kochania-i-zdolnosc.md)

> (…) może to przerażenie jest tylko najbardziej pokorną, tajemną, organiczną, prawie nieświadoma formą owego wielkiego, rozpaczliwego protestu, jaki przeciwstawiają rzeczy stanowiące najlepsza cząstkę naszego obecnego życia temu, abyśmy się godzili w myśli na formułę przyszłości, w której ich nie ma.

s. 229 — [Strona cytatu](https://www.zielonecytaty.pl/marcel-proust/w-cieniu-zakwitajacych-dziewczat/moze-to-przerazenie.md)