George Orwell

(…) to nie wojna jest taka straszna, tylko świat, jaki po niej nastąpi. Świat, w który wpadamy jak w bagno, świat nienawiści i sloganów.

Jak wszyscy ludzie odbiegający od normy, nie zdawała sobie w pełni sprawy, że jest nienormalna.

Jeśli o czymś myślicie, możecie być pewni, że milion ludzi myśli jednocześnie z wami o tym samym.

Przeszłość to dziwna rzecz. Towarzyszy nam przez cały czas(...) a jednak najczęściej nie jest ona realnym bytem tylko po prostu zestawieniem faktów, które zapadły wam w pamięć niczym wiadomości z podręcznika do historii. Nagle jakiś przypadkowy widok, dźwięk, czy zapach (...) puszcza w ruch maszynerię i nie tylko powraca do was przeszłość: to wy sami w nią zapadacie.

Och, zmiany zachodzą w naszym umyśle. A potem zmienia się cały świat, ponieważ patrzy się nań inaczej.

Myślę, że naprawdę umieramy wtedy, kiedy zamiera nasz umysł, kiedy nie możesz zaakceptować już niczego nowego.

Doprowadził do znacznie głębszego (…) zrozumienia wielkiego współczesnego przykazania – jedenastego przykazania – jakie zagłuszyło wszystkie pozostałe: „Nie będziesz tracił pracy swojej”.

Utrata wiary to coś wielce tajemniczego – równie tajemniczego jak sama wiara. I podobnie jak wiara, nie ma korzeni w logice; jest to zmiana w klimacie umysłu.