Dan Simmons

— Możesz mi wierzyć, że wiem, co to wstyd.

— Nie byłbyś człowiekiem, gdybyś nie wiedział.

(…) byliśmy gotowi podjąć ryzyko śmierci bez zmartwychwstania i stawić czoło końcowi wszechrzeczy.

W moich czasach w Anglii idiotyczna idea ćwiczeń fizycznych oraz niedorzeczność, jaką jest sport, połączyły się z hipokryzją religijną, tworząc potworność znaną jako „muskularne chrześcijaństwo”. (…) Nawoływania do nawrócenia się na tę nową religię wylewały się z gazetowych łamów i rozbrzmiewały z ambon, a Oksford i Cambridge - te wspaniałe, stare i do cna angielskie wylęgarnie pedantycznych durniów - podchwyciły je z typowym dla siebie aroganckim zapałem.

Wiedziałem, że Charles Dickens jest czymś na kształt męskiego sukuba: nie dość, że podczas tych spotkań autorskich wprowadzał setki (jeśli nie tysiące) widzów w mesmeryczny trans i obejmował nad nimi hipnotyczną władzę, to na dodatek przy tej okazji wysysał z nich energię.

Życie ludzkie wypełnia samotność, bieda, podłość, cierpienie i przemijanie. (…) Wszyscy żyjemy krótko, ale jeszcze krócej ci, którzy okradają swoich przyjaciół.

Piękno bycia martwym (…) polega na tym, że nie czuje się bólu i zapomina o własnym ja.

(…) ta ziemia i zamieszkujący ją ludzie wystarczą za piekło dla całego wszechświata.

Wróg zawsze jest ważny.

(…) może czytanie to jakiś rodzaj przekleństwa. (…) Może lepiej trzymać się tylko tego, co człowiek ma w głowie.

Znacie to skupienie uwagi, pozwalające wyłączyć dopływ wszelkich bodźców zmysłowych, z wyjątkiem słów ogarnianych oczami, które przychodzi, kiedy bierzemy się za dobrą książkę?

(…) każda koncepcja boskości, która wyżej stawia posłuszeństwo niż konieczność przyzwoitego traktowania każdej niewinnej ludzkiej istoty, musi być z gruntu zła.

– Aha. Więc TechnoCentrum stara się zbudować Boga?

– Tak.